اینجا بدون تو آبی نیست

از نشون دادنِ احساساتت نترس. ما با احساساتمون نفس می‌کشیم، باهاشون عاشق می‌شیم، دل می‌بندیم، می‌شکنیم، دوباره بلند می‌شیم و ادامه می‌دیم. احساسات، تنها چیزی‌ان که ثابت می‌کنن هنوز زنده‌ایم. باهاشون شناخته می‌شیم، باهاشون زندگی می‌کنیم، باهاشون دووم میاریم و آخر قصه هم با همون احساسات از این دنیا می‌ریم. آدمی که احساساتش رو پنهون می‌کنه شاید کمتر آسیب ببینه اما کمتر هم زندگی می‌کنه.

شاید قشنگ‌ترین شکل دوست داشتن اینه که یک نفر، جوری وارد زندگی آدم بشه که یه روز، وقتی به خودت میای، می‌بینی کم‌کم وارد جزئیات زندگیت شده، جوری که حضورش دیگه فقط به بودنش محدود نیست. توی فکرهات هست، لابه‌لای خاطره‌هات، وسط روزهای معمولی و حتی توی چیزهای کوچیکی که قبل از اون هیچ معنای خاصی برات نداشتن.

اما بعضی حس‌ها با انکار کردن از بین نمی‌رن؛ فقط از جایی که دیده می‌شن، می‌رن یه جایی که پنهون می‌مونن..!

از آدم‌هایی که جای چیدن بال‌هات جرئت پرواز می‌دن، جای کاشتن ترس تو دلت انگیزه‌ی شروع می‌دن، جای بستن راهت، سمت آرزوهات هلت می‌دن، خوشم می‌آد.

آدمیزاد همین تلاش همیشگی برای وصل موندنه، اینکه با وجود همهٔ دلخوری‌ها، سوتفاهم‌ها، خستگی‌ها و چیزایی که گاهی آدم رو از آدم‌ها دور می‌کنه، باز یه جایی ته‌دلت بخوای بفهمی و فهمیده بشی.

تو یه لیوان رو بنداز زمین بشکن، حالا براش لیلیوم صورتی بخر، دیدی درست شد؟

بعضی مکالمه‌ها انقدر خوبن که احساس می‌کنی با یه خدافظی حق مطلب ادا نمیشه و برای پایان دادن بهشون باید یک مناسک خاصی انجام بدی تا ادای دِین کنی به اون لحظات. فکر کنم فلسفه‌ی دست دادن طولانی و فشردنشون همینه.... خداحافظی خالی برای بعضی مکالمه‌ها انگار بی‌احترامی به کیفیت اون مکالمه‌است.