یه حقیقت تلخی که راجب روابط انسانی هست اینه که اصلا انسانی نیست !
یعنی آدما تورو به اندازه ای که تو زندگیت موفقی یا آدم جالبی هستی یا چقد براشون سود داری انتخاب میکنن، نه به اندازه مرام و معرفتشون یا به اندازه شخصیت تو.
پس یا باید همرنگ جماعتی بشی که دوست داری خودتو توشون جا کنی...
یا آدمای مثل خودتو پیدا کنی و باهاشون کلونی بسازی
ولی اکثرن راه های سوم و چهارم رو انتخاب میکنن
یعنی اینکه یا میخوان با وایب خودشون وارد جمعی بشن که هیچ سنخیتی باهاشون نداره و مدام پس زده میشن...
یا وارد فاز تنهایی میشن و به مرور نسبت به همه آدما احساس اینسیکیور بودن میکنن